Cyprian Kamil Norwid (1821–1883) był wybitnym polskim poetą, prozaikiem, dramatopisarzem, eseistą, a także malarzem, rzeźbiarzem i rysownikiem. Uznawany za jednego z najważniejszych polskich twórców romantycznych, wyprzedzał swoją epokę, przez co za życia zmagał się z biedą i niezrozumieniem. Norwid z pewnością zachęcałby do troski o kulturę, język i narodowe dziedzictwo. Uważał bowiem kulturę za fundament istnienia narodu. W czasach szybkiego przepływu informacji i dominacji mediów społecznościowych przypominałby o wartości refleksji, pogłębionej wiedzy oraz szacunku dla prawdy. Ostrzegałby przed powierzchownością, pogonią za popularnością i ocenianiem ludzi wyłącznie przez pryzmat sukcesu materialnego.
Poeta apelowałby również o większą solidarność społeczną. W świecie pełnym podziałów politycznych i ideologicznych nawoływałby do dialogu, wzajemnego szacunku oraz poszukiwania tego, co łączy, a nie dzieli. Podkreślałby, że siła narodu rodzi się ze wspólnoty i umiejętności współpracy mimo różnic.
Ten wielki choć niedoceniony za życia artysta, którego twórczość była marginalizowana został odkryty na nowo na przełomie XIX i XX wieku (w okresie Młodej Polski). Norwid, zachęcałby także do obywatelskiej odwagi i myślenia niezależnego. Przypominałby, że rozwój społeczeństwa zależy od ludzi twórczych, uczciwych i gotowych bronić swoich przekonań. Jego przesłanie pozostaje aktualne również dziś: budować Polskę mądrą, odpowiedzialną i opartą na wartościach, które nie przemijają wraz z kolejnymi modami i trendami.
